skip to Main Content
Contact |

Het Rijk der Duizend Eilanden is de naam voor de oorspronkelijk meer dan vijftienduizend akkers op kleine eilandjes, die zijn aangelegd rond de Noord-Hollandse dorpen Broek op Langedijk, Zuid- en Noord- Scharwoude. Het is deel van de Geestmerambacht-polder.

Ten tijde van de varkenspest in  de 13e eeuw besloot men om de dieren in quarantaine te  stellen. Dit deden de boeren door aparte eilanden te maken. De vruchtbare grond die men overhield bij het maken van de sloten werd gebruikt om het land op te hogen. De verhoging van de vruchtbaarheid was een belangrijke reden om dit eilandenrijk te creëren. Elk eiland heeft een aparte naam. Zie hieronder een oude kaart van een gedeelte van onze wijk.

Tussen 1968 en 1974 is in de Geestmerambacht-polder een ruilverkaveling en herinrichting doorgevoerd, waarbij een groot gedeelte van het oorspronkelijke eilandenrijk is verdwenen. Voorbereidingen hiertoe waren al in de jaren 1950 begonnen.

Het resterende 1000 eilandenrijk is tegenwoordig opgedeeld in twee delen. De ene helft van de grond is teruggegeven aan de natuur en de andere helft bestaat uit eilanden die door de aanleg van de Lepelaar en de Reiger en een groot aantal zijstraten met elkaar zijn verbonden. Op de eilanden zijn bijna 600 vrijstaande woningen gerealiseerd, ons woongebied.

De woningen zijn in een aantal fasen gebouwd in de periode tussen 1979 en 2000. De eerste huizen zijn gebouwd aan de Karekiet en Koperwiek. De wijk is afgerond met de bouw van ruim 40 woningen aan de Winterkoning.

In de beginperiode zijn er ook nog plannen geweest om een groot aantal vakantiewoningen te bouwen. Uiteindelijk zijn er alleen maar permanente woningen gerealiseerd.

Ontstaansgeschiedenis van het bebouwde deel van de Oosterdel

Ontwerp landschapsarchitect

Voordat de eerste huizen gebouwd werden in het Rijk der Duizend Eilanden werd een landschapsarchitect betrokken bij het ontwerp voor dit plan.

De opzet voor dit plan was: Het creëren van woongelegenheid met behoud van de natuurwaarden in dit unieke, waterrijke gebied.

Beplanting van de eilanden / Infrastructuur voor flora en fauna

Tussen de eilanden met woonbestemming dienden eilanden met bomen en ruigtekruiden vegetatie te komen en te blijven bestaan.

De meeste eilanden met woonbestemming werden al een aantal jaren voordat de bouw van de woningen plaatsvond op het uiteinde ervan beplant met inheemse bomen en struiken, die hier ook zouden gaan groeien als je het gebied over zou laten aan de natuur, zoals schietwilg, grauwe wilg, zwarte els, gewone es, zomereik, eenstijlige meidoorn en Gelderse roos.

Al die begroeide uiteinden van de eilanden vormden zo samen met de ruigte-eilanden een lang lint langs de sloten, waardoor een goede infrastructuur zou ontstaan voor flora en fauna. Ook de bermen vormen zo’n aaneengesloten lint.

Net zoals wij mensen infrastructuur in de vorm van veilige wegen nodig hebben om ons te verplaatsen, hebben dieren ook een veilige infrastructuur nodig.

Planten dienen zich uit te kunnen zaaien. Een geïsoleerde plant zal nooit bezocht worden door vlinders, bijen of andere insecten. Deze insecten komen pas als er aaneengesloten rijen of groepen planten zijn. Zoogdieren verplaatsen zich liever niet van de ene naar de andere plek in het open veld, omdat ze dan een gemakkelijke prooi zijn voor predatoren. Ook zij hebben dus aaneengesloten vegetatie nodig als bescherming, als plek voor uitwisseling en om voor nakomelingen te zorgen en voedsel te vinden.

Back To Top